Weer een dag verder en na de
vaste ochtend rituelen gaan we naar de volgende kweker. Dit is
een kweker die door de aardbeving zo goed als alles kwijtgeraakt
was, zijn naam is Singichi.
Sinds dit jaar is hij echter weer terug en mijn verwachting is
dan ook groot. Wat ik bij hem zie roept niet alleen mijn
bewondering op maar ook mijn geloof in de sterke wil en
veerkracht van deze mensen.
Een klein maar nieuw en mooi Koihuis staat langs de kant van de
weg en binnen zie je een prachtig nieuw begin. Een nieuw begin
wat meteen ingezet is met een vrij nieuwe variëteit namelijk de
Ginrin Yamabuki.
Ik zoek hier dan ook meteen (omdat ik mag) wat visjes van uit en
intussen valt mijn oog ook op een tweede bak. Het water in deze
bak is echter wat troebel en goed zien kan ik het dus niet. De
bak wordt na enig overleg afgevist en ik krijg de mogelijkheid
om hier een twintigtal visjes van zeer hoge kwaliteit uit te
zoeken. Hier zitten onder andere Doitsu Kohaku en
Yamatonihischiki bij.
Ik denk dat de foto mijn verdere woorden overbodig maakt en
geheel voor zichzelf spreekt.
Hierna ging het richting
Matsunoske Sakai. Hier hadden we een afspraak staan dat we de
echte Jumbo Tosai te zien kregen en ook enkele hiervan konden
verkrijgen.
Deze vissen zijn tussen de 25 en 35 cm en zonder de invloed van
het warme zuiden, dus slechts een groeiseizoen. Ik ben dan ook
zeer trots dat wij deze Koi en vooral deze kwaliteit straks bij
ons in de zaak aan u kunnen aanbieden.
Overigens wil ik hierbij alle kwekers bedanken voor de
mogelijkheid om enkele Tategoi visjes te mogen en kunnen
selecteren uit hun privé collectie. Van degenen waar ik dit nog
niet mag hoop ik in de toekomst het vertrouwen in onze zaak en
onze kennis te verkrijgen.
Inmiddels lopen we, zoals altijd, al ver achter op schema en we
nemen na het afscheid van Sakai San de snelste weg richting
Miyatora.
Wie ooit bij Miyatora is geweest weet dat
hier veel goede vissen zwemmen en dat hij altijd weer in staat is om
zijn kwaliteit nog verder op te schroeven. Ik weet echter ook dat
uitzoeken van Tategoi bij hem altijd moeilijk bespreekbaar is,
daarom ging ik van het slechtste uit.
Ik was dan ook zeer verbaasd dat Miyatora mij meteen een hand gaf en
duidde hem te volgen. Ik liep achter hem aan zonder te weten waarom
en waarheen. Ik dacht dat hij me iets wilde laten zien. Laten zien
was echter een understatement. Alles stond al klaar bij zijn Tategoi
bak en ik kreeg ook maar meteen te horen dat het er niet meer als 50
mochten zijn. Binnen 10 minuten was ik als een kind in de
snoepwinkel aan het verzamelen.
Hoe die snoepjes eruit zagen zien jullie op de onderstaande foto. Ik
hoop dat jullie hiervan net zo kunnen genieten als ik. Elke keer als
ik deze foto zie beginnen mijn ogen weer van de ene vis naar de
andere af te dwalen. Als je van Go Sanke houdt denk ik dat bij het
lezen van dit artikel bij vele andere kijkende ogen hetzelfde
gebeurt.
Laat je mee voeren in een blik op de toekomst, een toekomst die
binnenkort mee naar Nederland komt.
