A&C 2010 koireis naar Japan
Deel 1 -
Deel 2 -
Deel 3 -
Deel 4 -
Deel 5 -
Deel 6
Deel 7 -
Deel 8 -
Deel 9 -
Deel 10 -
Deel 11 -
Deel 12 -
Deel 13 -
Deel 14 -
Deel 15 -
Deel 16
Het is vandaag zondag en dus de eerste volle dag dat we hier zijn. Aangezien veel kwekers helemaal vol zitten met shipments hebben we vandaag de gehele dag voor onszelf. Sandra en Naoki zijn nog nooit bij het Koi museum geweest en na het ontbijt lopen we om ½ 10 vanuit ons hotel met z’n allen naar het Koi Museum.
Lopen hiernaartoe is haast op gooiafstand. Je hoeft namelijk vanuit het hotel maar schuin de weg over te steken. 100 Meter lopen en meteen linksaf naar het museum. Alles in de tuin ligt nog onder de sneeuw, maar hiervoor is maart zo wie zo niet de geschikte tijd. De vijvers buiten staan dan nog compleet droog en ook is alles nog afdekkend beschermd tegen de zware sneeuwval die hier op kan treden.
De Bonzai zijn als het ware ingepakt in tenten van palen zodat de sneeuw niet op de gevormde schalen kan liggen en door het gewicht van de sneeuw de bomen zwaar kan beschadigen. Maar binnen is alles zoals het al jaren is. Namelijk overzichtelijk en een bezoek als je hier bent altijd wel weer waard. Alleen al de sfeer bewijst telkens weer dat je in Japan bent.
Voor de wanden staan veel schermen opgesteld waar informatie op staat die betrekking hebben over juist dat onderwerp waar-voor we jaar naar jaar weer heer naar toe getrokken worden. Juist een keer raden is voldoende om het goed te hebben, KOI.
Omdat de kwaliteit van de foto's (met veel tekst) achteruit gaat door het beperken van de
pixelgrootte, zijn ze niet rechtstreeks op de pagina geplaatst maar
alleen als link beschikbaar, zie foto’s -1- -2- -3- -4- -5-
-6-
Hetgene wat mij echter altijd opvalt is dat de informatie wel
informatief is, maar voor een museum verwacht ik eigenlijk informatie
wat veel dieper op de stof ingaat. Informatie zoals, wie heeft wat en
waar gedaan. Welke kwekers zijn nu eigenlijk echt ingegaan op het kweken
van een variėteit. Wanneer is deze stabiel bevonden en heeft deze ook de
gevestigde naam gekregen.
Waarom en met wat voor een visie en doel zijn de kwekers hieraan begonnen. Wat voor kruisingen en bloedlijnen zijn hiervoor gebruikt en waarom. Waarom niet elke Kohaku bloedlijn gelijk is en waarom je naar kenmerken kijkt, keek en gebruikt om een lichaam beter te vormen voor het beeld naar de toekomst. Wie is er het eerst begonnen met de inbreng van Magoi om de vissen naar het volgende level te brengen aangaande grote en uitstraling.
En zo zijn er nog wel duizend dingen die je graag wilt weten. De informatie die je hier vind is echter heel beperkt en gaat veel meer over de soorten en het ontstaan van de Koi. Mooi om te zien is een film die de hele dag loopt aangaande de selectie van jonge Koi.
Overal staan ook aquariums opgesteld waar diverse kleine Koi in zwemmen. Bij deze aquariums staan dan ook weer bordjes met afbeeldingen van Koi en de benaming van de variėteit. Loop je dan naar de volgende ruimte kom je bij een mooi aangelegde binnenvijver terecht. Hierin zwemt een grote groep Koi die veelal geschonken zijn door de kwekers uit met name het Niagata gebied.
Zeker zitten er enkele mooie vissen tussen, maar voor het leeuwendeel toch echter mindere kwaliteit. Dit mag en drukt ook zeker de pret niet als je kijkt naar de wijd opengesperde bekken van deze groep als je alleen al aan komt lopen. Altijd hongerig en veelal gevoerd door de bezoekers verwelkomen zij elke vreemdeling die zij zien.
Het voer kan dan voor bij de ingang gekocht worden. Dit wordt dan in een hoorntje gedaan waar normaal ijs inzit. De koekjes zie je dan ook vaak in stukken gebroken worden die dan ook weer op hun beurt in de hongerige muilen verdwijnen.
Je ziet ook veel mensen die hiernaar toe komen om even met hun handen in het water te verdwijnen om de vissen te voeren en even aan te raken. Soms hoor je dan een zacht gegiegel wat duidelijk maakt dat deze ervaring toch wel bijzonder is.
Omdat Aoki er nu ook bij is kunnen we ook wat vragen stellen aangaande het Koimuseum wat vooraf veel moeilijker was. Zo komen we er onder andere achter dat de naam Asagi eigenlijk verkeerd is. Als men namelijk kijkt naar de Japanse tekens voor Asagi staat er achteraan het teken voor Ki. Dus geel. Ditzelfde Ki teken vind je terug bij andere variėteiten zoals bijvoorbeeld ook de Ki Utsuri.
Als we hiernaar vragen krijgen we als antwoord dat de naam eigenlijk niet juist is, maar dat deze vroeger betrekking had op zeer dun rood. De naam is echter daarna blijven hangen en uit respect niet meer aangepast. Ook vragen zoals waar de vissen vandaan komen worden meteen beantwoord door een boek wat erbij gehaald word en waar de vissen die in de vijver zwemmen op afgebeeld staan.
Deze vissen kunnen overigens gekocht worden. Voor de prijs van 50.000 Yen ben je al eigenaar van een van deze zwemmende juweeltjes. Hiervoor wordt dan de vis een jaar verzorgd of kun je de vis afhalen. Ik denk dat die prijs niet voor alle vissen geldt die hier zwemmen, maar wel leuk om te weten dat er dus zeker al vele geadopteerde vissen zwemmen in deze vijver.
Na het museum bezoek zijn we wat rond gaan slenteren en hebben meteen wat inkopen gedaan. Vooral fruit is waar ik hier altijd na uitkijk. Een heerlijke smaak die ondanks dat het bijvoorbeeld appels zijn, toch heel anders is als bij ons. Omdat we toch best nog wel moe zijn is de latere middag toch even aangezegd om een dutje te doen.
Na enkele uurtjes slaap zijn we dan ook weer fris opgestaan om even later te gaan genieten van een heerlijke warme maaltijd. Morgen is dan de eerste dag waar we bij Yoshinori gaan beginnen. Ik verheug me nu alweer op het bezoek en hem weer terug te zien. Dus ik hoop dat ik jullie en onszelf morgen kan verwennen met enkele bijzondere vissen van deze kweker. Dus ik hoop jullie morgen weer allemaal terug te zien op dit reisverslag zodat ik onze ervaringen en ook informatie van en met de kwekers verder met jullie kan delen. Groet Jos, lees verder...